Afscheid van Erika

Met verbijstering vernamen we het nieuws van je overlijden.

Verschillende varianten van je ziekte kunnen reeds behandeld worden, maar de agressieve soort waar jij mee te maken kreeg, liet je geen schijn van kans.

Langs deze weg willen we je eer betuigen als basketmoeder.

Je raakte betrokken bij Bavi toen zoon Mathieu in 1998 startte met basketten. Echtgenoot Luc werd al gauw een vaste waarde als ploegverantwoordelijke met jou aan zijn zijde. Jijzelf miste geen enkele match van Mathieu: een waardige supporter, verontwaardigd als Mathieu opzettelijk pijn werd gedaan, respectvol tegenover sportieve tegenstanders.
Wat mij altijd bijblijft is een thuismatch van een toenmalige Gentse 2e klasser waar onze zoons ons naar toe hadden gesleurd. Domme Gentse thuissupporters onthaalden de bezoekende kleurlingen op oerwoudgeluiden en die club verloor jou als supporter.

Op de matchen van de A-ploeg ontbraken jullie in die jaren niet. Toen Bavi met een seniores B-ploeg startte onder leiding van Jean-Pierre Van Huffel, engageerden Luc en jij zich gretig voor deze seniores ploeg met lokale spelers.
Je nam steeds je deel van het Bavi-werk voor je rekening. Op het Gentse internationale FBT-tornooi nam je tesamen met vriendinnen Martine en Carla de organisatie in sporthal Keiskant voor jullie rekening. Je genoot er van de aanwezige verschillende nationaliteiten, maar je schrok er niet voor terug om een boomlange Letse coach op zijn plichten te wijzen bij het opruimen van zijn bank na de match.

Erika, we zullen je missen.

Philippe Van Acker, in naam van Bavi.